vluchteling in jezelf te ontdekken.

Wie ben je? En wat doe je?
‘Ik ben Rikko Voorberg, 36 jaar en ik woon in
Amsterdam. Ik heb 2 kinderen en ben getrouwd met
Joanne. Zij heeft de kunstacademie gedaan en heeft me
veel geleerd over de kunst van het kijken (naast het
rationaliseren en bediscussiëren dat ik van huis uit heb
meegekregen) Ik ben opgeleid in Kampen tot theoloog
en dominee. De opleiding is in de basis heel grondig,
maar weinig van wat ik daar geleerd heb matcht met wat
in Amsterdam speelt. Ik raakte betrokken bij het
gemeentestichtingsproject: Stroom Amsterdam, een
initiatief vanuit de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt).
Op een gegeven moment was het tijd om een nieuwe
plek van Stroom Amsterdam te starten. Ik wilde weer
helemaal opnieuw beginnen met mensen die niet naar
de kerk gingen, maar ook niet naar een Stroom zouden
komen. Mijn belangrijkste onderzoeksvraag is: wat zou
die wereldveranderende impact van het evangelie zijn als
we werkelijk zouden begrijpen waar we het over hebben
als keken? Wat is dat verhaal nou? Ik wil zoeken naar de
betekenis van de teksten. En dat doen met behulp van
kunstenaars, ondernemers en theatermakers. Die
hebben een taal en cultuur die mij kan helpen om achter
het verhaal van de teksten te komen en ze hebben geen
loyaliteit aan het evangelie. Als ze het relevant vinden,
dan heb ik misschien iets ontdekt van de impact.

Wat betekent gerechtigheid voor jou?

Gerechtigheid is een verlangen, dat we allemaal wel
kennen. Het is een diep menselijk geweten. Wat is
gerechtigheid? Dat weten we niet, maar dat voelen we
wel. Het is een verlangen dat je met veel mensen deelt.
Ongerechtigheid is eenvoudiger aan te wijzen dan
gerechtigheid, overigens. Dat vind ik het interessante
aan de bijbel: die wijst aan waar het niet goed gaat. We
ontdekken pas waar we niet heen moeten als het mis
gaat. Wij gaan de mist in en dat is de basis voor wat wél
de bedoeling is. Ik vind het hoopvol dat het zo universeel
is. Gerechtigheid is helemaal niet onmogelijk. We kennen
het verlangen dat iets niet fair is. Het is heel hoopvol dat
je daar samen iets aan kan doen.

“…Wij gaan de mist in en dat is de
basis voor wat wél de bedoeling is…”

Je bent erg bezig met vluchtelingen. Hoe komt het dat
deze doelgroep je zo aangrijpt?

Omdat het zo ontzettend ‘in your face’ is. Het is hét
probleem van Europa. En het is een van de
belangrijkste punten uit de bijbel: eenzamen, wezen,
weduwen en vreemden. Het is de basis van de wet, de
basis van het joodse volk. Je moet het niet in je hoofd
halen om anderen tot slaaf te maken. Het is zo essentieel
om zelf een soort vluchteling te zijn op aarde, een
asielzoeker. We hebben hier ook maar een plek
gekregen, er is ons onderdak geboden. Aan ons is de
keus of we dat zien als een geschenk met een
bijbehorende verantwoordelijkheid of als een recht met
een bijbehorende afschermingsdrang.
De vluchtelingencrisis is zo zichtbaar! En hoe we ons
daartoe verhouden zegt veel over de conclusies die we
hebben getrokken uit dat wat ons is overgeleverd in de
kerk.

Wat doe je zelf met die opdracht?

Me er tegenaan bemoeien. In het debat. En mezelf in
de concrete situaties van vluchtelingen begeven. Het
spreekt je pas echt aan als je er ervaring mee hebt. Want
dan moet je je er wel in begeven en naar Lesbos of het
lokale AZC gaan bijvoorbeeld. Dan voel je het wel. Dat
dit niet de manier is om met mensen om te gaan, hoe
goed de asielzoekercentra of de vrijwilligers hun best
ook doen.
In het publieke debat vertel ik wat ik zie als onrecht. Er
wordt vaak tegenin gebracht dat we pragmatisch moeten
zijn, dat de werkelijkheid nu eenmaal hard is. Maar dat
klopt gewoon niet. Je moet ook in het hier en nu handelen.
Ik blijf volhouden en probeer kansen te zien waar ik
iets kan doen. Het verhaal van de barmhartig Samaritaan
blijft nog altijd spreken voor me. Het is niet: tot hoever
reikt onze verantwoordelijkheid? Maar: voor wie ben jij
een naaste geweest

Wat voor tips hebben je voor jongeren die met dit
onderwerp aan de slag willen?
 

 
Ga erop af! Je hoeft niet te weten wat je gaat doen. Je
hoeft niet te helpen. Ga er heen. Dan raak je betrokken bij
mensen in nood en vindt je mensen die ook aan de slag
willen. En dan komen er vanzelf dingen op je af.
Ik merk dat het heel erg raakt aan de belevingswereld
van de jongeren. Dat zij vaak meer gevoel hebben voor
dit soort onrecht. Volwassenen voelen dat ze zo veel
verantwoordelijkheden hebben en denken over
haalbaarheid, jongeren kunnen soms meer iets hebben
van: ‘dit kan niet’ en gaan ermee aan de slag

  “…azc’s zijn gewoon geen goed idee…”

Wat zou je jeugdleiders adviseren die met dit
onderwerp aan de slag willen?
 

 
Support jongeren om aan de slag te gaan. Ga met ze naar
een vluchtelingenkamp en start een actie op. Laat ze het
zien.
Op de lange termijn kunnen we de vluchtelingencrisis
niet volhouden en dat klopt ook. De lange termijn hoort
ook bij God, Hij komt met Zijn Koninkrijk. Maar ga nu aan
de slag! De belofte is dan dat dit je leven zal behouden.
Niet verdedigen waar je recht op meent te hebben, maar
delen wat je is gegeven. Dat is het goede om te doen. In
de oorlog waren verzetsstrijders bereid om hun leven te
geven en dat van hun gezin op te offeren voor die ene
ondergedoken vluchteling. En nu denken we erover na
dat we ‘misschien iets van onze cultuur moeten
inleveren’. Dat is niets vergeleken bij je leven geven.
Er kwam een nieuwe Primark in Groningen, een jaar
geleden. Bij de opening stonden honderden middelbare
scholieren te protesteren, in plaats van in de rij. Ze waren
in actie gekomen omdat eerder dat jaar een aantal
leerlingen van die school naar Vietnam mochten om te
zien hoe de kledingindustrie daar werkte. Daar zagen
wat onrecht was. En ze gingen zelf aan de slag.
Wees niet bang dat het te heftig is. Jongeren kunnen veel
aan. Vaak wordt ze verteld: het gaat om vertrouwen, wees
niet bang, alles komt goed. En dat is ook wel belangrijk,
maar laat ze ook zien wat er mis gaat in de wereld. Spaar
ze niet. Het evangelie wordt relevant als we gebroken zijn
over de shit die we gezien hebben.