De kerkdienst en volwassenen als gást

Ik droom van een kerk waarin niet jongeren ‘te gast’ zijn bij een feestje dat door volwassenen wordt georganiseerd, maar waar jongeren de dienst (uit)maken en volwassenen de gasten zijn. – Thijs Warnaar schrijft over een bijzondere dienst in de CGK Zwolle

In veel kerken krijgen jongeren ruimte om hun ‘eigen’ dienst in te vullen. In de regel worden die diensten door volwassenen slecht bezocht, wat niet erg aanmoedigend werkt overigens. Maar ik droom van een kerk die jongeren uitdaagt om niet een ‘jeugddienst’ te organiseren maar een kerkdienst die jong én oud voor geen goud zou willen missen.

Ach ja, ik droomde … en ik werd wakker op kerstavond. Ik zat in een kerk, een voor mij bekende kerk. Ik was er ieder jaar op kerstavond. Het waren mooie diensten. Onze beste muzikanten werden voor zo’n kerstavonddienst bij elkaar gezet en dat resulteerde in een flitsend combo. Vaak was er een gastheer of gastvrouw, iemand met een uitzonderlijk talent voor die rol. En de dominee had zich duidelijk goed voorbereid. Het waren feestdiensten … vond ik als volwassene.

Maar dit jaar is het anders. Op het podium staat een groep jongeren. Ze hebben vanaf september geoefend voor deze dienst. De spanning is op hun gezichten af te lezen, de eerste aanzet gaat ook nog wat twijfelend. Maar daarna proef je dat ze hier al maanden mee bezig zijn, de ontspanning neemt toe en het enthousiasme ook! De zaal voelt de energie van jongeren die zich ontplooien, die ‘uitbotten als wilgen langs het water’ (Jesaja 44:4). Steeds meer mensen gaan staan en het gezang zwelt aan: kerst wordt feest!

Daarna – onaangekondigd –  een filmpje. Het filmpje begint op het plein in de stad, waar een standbeeld staat van een engel. Naast het beeld brand een lantaarn. Van achter het standbeeld komt een in wit geklede gedaante tevoorschijn, ze pakt de lantaarn en loopt ermee door de stad. Achter haar vormt zich een rij van mensen, een stoet die steeds langer wordt. Ik zie ze in de richting van de kerk lopen, ik zie de deur van de kerk open gaan en even later loopt die hele stoet door het gangpad naar voren. Kinderen kijken ademloos toe, volwassenen fluisteren: “wouw, een engel komt het licht brengen”.

Voor in de kerk staat een vuurtoren, we vroegen ons al af, een vuurtoren, wat heeft dat met kerst te maken? De witte gedaante klimt de trap op die achter de vuurtoren is opgesteld. Ze plaatst haar lantaarn in de vuurtoren en op dat moment zet de jongerenband in: “My lighthouse, my lighthouse“.
Na het lied vertelt de engel (een betrekkelijk jonge engel overigens) dat ‘het licht van de wereld’ geboren is en later in de dienst geeft de dominee daar een passende uitleg bij. Licht, niet alleen voor de mensen in de kerkzaal, nee, het begon al op het plein in de stad!
“Jezus, licht van de wereld” zingen we. Na de dienst krijgen we allemaal een sterretje, die we buiten mogen aansteken bij de lantaarn van de engel. Wij mogen het licht van God doorgeven. We zijn lichtdragers …

Ik ben na dit jaar nog vele jaren vanuit mijn droom wakker geworden in een door jongeren georganiseerde kerkdienst. Telkens weer waren het bijzondere diensten waarover door jong én oud werd nagepraat.
Eigenlijk best bijzonder dat ik me vrijwel al die diensten nog goed herinner. Dat kan ik niet van alle andere kerkdiensten zeggen. Maar dat is wellicht de leeftijd…

Thijs Warnaar