We hebben je hart nodig

Jongeren hebben gemeenteleden nodig die vol zijn van Gods liefde en nabijheid. Die Hem willen zoeken en zich door zijn Geest laten vinden en vullen. Jongeren hebben ons hart nodig!

‘Je ziet ons lachen, muziek maken, spelen, vechten, praten, liegen, pijn hebben en huilen. Je ziet ons in het park, in scholen en in kerken. Wij zijn jullie kinderen. Kerken en gezinnen verliezen langzaam maar zeker de invloed op ons, omdat iedereen altijd maar druk, druk, druk is. Maar van wie krijgen we dan de boodschap van Gods liefde te horen? Het wordt tijd om de komende tien jaar de schijnwerper op de kinderen en de jeugd te richten. We zitten niet te wachten op weer een nieuw programma, op nog meer evenementen. We hebben een kerk nodig die om ons geeft en voor ons zorgt. Een kerk die ons helpt te groeien in ons geloof en waar we deel mogen zijn van Gods familie. Wij zijn de kerk van vandaag en de kerk van de toekomst. Maar je loopt het risico om ons kwijt te raken. Heb je er alles voor over om ons te bereiken? Over tien jaar ben ik 18. Heb jij dan het verschil gemaakt?’

Relaties

Zomaar wat zinnen uit een video die tien jaar geleden gemaakt werd voor één van de conferenties van Rondom het Kind. Het maakte indruk op mij en deed mij terugdenken aan het moment waarop ik gegrepen werd om actief te worden in de kerk. Ik was boos, verdrietig en teleurgesteld in de kerk. Ik had een gemeente nodig die om mij gaf. Gemeenteleden die mij zouden helpen om te groeien in geloof, maar het voelde alsof ik er niet bij hoorde. Toen ik mijn frustratie uitte, werd dat opgepikt door een jeugdleider. Hij nodigde mij en mijn vrienden op een avond uit bij hem thuis. Die avond zorgde voor een omkeer in mijn leven. Ik werd daar voor mijn gevoel voor het eerst gezien in de kerk. Er werd mij op het hart gedrukt dat ik waardevol ben in Gods koninkrijk. Deze jeugdleider benadrukte mijn eigen verantwoordelijkheid en gaf mij ook verantwoordelijkheid. Hij liet mij zien dat je in de kerk niet alleen consumeert, maar dat kerk-zijn draait om relaties waarin je zelf aanwezig bent. Het gaat er niet om welke activiteiten er zijn, je hoeft niet alles te weten of je geloof perfect onder woorden te kunnen brengen, maar het draait om relaties. Hij liet mij dat zien doordat hij zelf open en kwetsbaar was.

Woorden

Uiteindelijk liet hij mij merken dat hij mijn ‘hart’ nodig had. In een remake van de video, werd dit ook de slotzin: ‘We hebben je hart nodig.’ Ten diepste gaat het erom dat je in je hart wordt geraakt en dat je daarvan iets laat zien in je relaties. En zit daar niet onze diepste pijn, maar ook ons diepste verlangen? Ons leven is vaak zo vol en druk. We worden voortdurend afgeleid. Veel doen we op de automatische piloot. En in dat drukke leven proberen we het geloof door te geven aan jongeren. We proberen met jongeren in gesprek te zijn. Het geloof aannemelijk te maken. Vaak lukt het echter niet om jongeren te overtuigen. Zou het kunnen dat onze taal juist voor meer afstand zorgt?

Paradijs

Wat mij geholpen heeft als jongere is dat het geloof werd voorgeleefd. Naast die ene jeugdleider die ik net al noemde waren er meerdere personen die voor mij in hun leven concreet zichtbaar maakten wat het betekent om te geloven. Wat ik daarbij vooral heb ontdekt is dat een warme gemeenschap cruciaal is. Jongeren willen (net als iedereen) gezien worden. Ze willen de ruimte om zichzelf te zijn en willen contact met anderen. Relaties zijn daarin belangrijk. Relaties waar jongeren ook hun moeite, twijfel en ongeloof kunnen delen.

We zijn er in de kerk op gericht dat jongeren een persoonlijke relatie met God krijgen, zonder dat we hen tegelijk verbinden aan de gemeenschap. Uiteraard kan God jongeren individueel raken, maar mensen zijn geen losse individuen. We leven in relaties. Wat mij raakte en in beweging zette was de ervaring dat ik geen passieve ontvanger was, maar onderdeel van een gemeenschap waarin ik nodig was. Moeten we hier niet veel meer op focussen? Ik denk dat jongeren meer moeten ervaren wat het betekent om onderdeel te zijn van een geloofsgemeenschap.

Zelfs in het paradijs kwam de mens tot de ontdekking dat het niet goed is dat hij alleen is. Als dat in het paradijs al zo was, dan nu helemaal. We hebben de ander nodig om Gods liefde te kunnen zien. Jongeren hebben gemeenteleden nodig met een hart vol liefde.

Anko Oussoren (1979) is adviseur bij Praktijkcentrum