LET OP: Voor een juiste werking van deze website dient u JavaScript in te schakelen voor deze browser.
Website opnieuw laden

CGJO - Christelijke Gereformeerde Jeugdwerk Organisatie -

``Een generatiekloof is echt niet nodig``

Hoe kunnen we jongeren helpen bij het ontdekken en inzetten van hun talenten? Wat voor rol speelt de tijdgeest hierin? En wat kan een basisjaar betekenen? Een gesprek op de Evangelische Hogeschool met Els van Dijk (directeur) en Marianne Tucker (decaan).


Wat verstaan jullie eigenlijk onder talent? 
Els: “Dat wat je ontvangt en wat je verder mag ontwikkelen. In de Bijbel lezen we dat God ieder mens al voor de grondlegging van de wereld heeft bedacht. Ergens pas je dus al in Zijn Koninkrijk. Veel jongeren durven zo niet te kijken. Voordat we beginnen aan talentontwikkeling is het ontzettend belangrijk dat de jongeren geloven dat ze voortgekomen zijn uit Gods liefde. Hij heeft kennelijk een plan met je leven, je mag verschil maken in deze wereld.”

Op welke manier kunnen we jongeren dan helpen te ontdekken wat hun roeping en talent is?
Marianne: “We merken vaak dat studenten het moeilijk vinden om feedback te geven en ontvangen. Terwijl eerlijke feedback ontzettend belangrijk is in het ontdekken van waar jij goed en niet goed in bent. Om goed feedback te kunnen ontvangen is het nodig te beseffen en te geloven dat je hier niet zomaar op deze aarde bent, maar dat God een taak voor jou heeft weggelegd en je daarom unieke eigenschappen heeft gegeven. Als je dat beseft is het niet erg meer als je ergens niet zo goed in bent.”

"...Je talenten ontdek je juist door actief te worden..."

Els: “We leven in een passieve tijd. Jongeren brengen veel tijd door achter een scherm. Maar ook in de kerk worden jongeren vaak in de passieve stand gezet: luisteren naar een preek of een les. Je talenten ontdek je juist door actief te worden. Door dingen uit te proberen. De kerk zou jongeren hier veel meer in moeten stimuleren.”
Marianne: “Maak jongeren niet alleen verantwoordelijk voor allerlei praktische dingen, zoals beamer of geluid. Maar laat ze ook iets doen met geestelijke inhoud. Laat iemand van zestien iets uitleggen in de groep van 12-jarigen.”

Els: “Het is goed om de jongeren mee te geven dat het niet erg als dingen mislukken. In het leven leer je vaak het meest van de dingen die niet goed gingen.  Het hoeft niet in één keer perfect te zijn!”
Marianne: “Op die manier leren we onze jongeren weerbaar te zijn. Als ouder of jeugdwerker ben je er niet om alles glad te strijken. Maar je biedt een veilige plek waar ze opgevangen worden wanneer het is mislukt. Zo is het vandaag bijvoorbeeld levensverhaaldag. Studenten vertellen aan elkaar hun levensverhaal. Een pittige klus waarbij de tissues op tafel niet overbodig zijn.”


Hier op de EH hebben jullie de kans om een jaar lang 5 dagen per week met de studenten op te trekken. In het jeugdwerk is die tijd er niet. Wat zou de kerk dan toch kunnen betekenen in de talentontwikkeling van jongeren? 
Marianne: “De kerk zou een plek moeten zijn waar jongeren gezien worden. Een plek waar ze hun vragen in persoonlijke gesprekken kunnen stellen. Ik ontmoette laatst een gezin, die de eerste tien mensen die voor de dienst de kerk inliepen uitnodigden om bij hen te komen lunchen. Het was voor hun dus telkens een verrassing wie ze gingen uitnodigen. Een mooi symbool van Gods onvoorwaardelijke liefde.

"...Als ouder of jeugdwerker ben je er niet om alles glad te strijken..."

Ik denk dat er onder jongeren een enorme behoefte aan volwassenen is waar ze zich aan kunnen  optrekken. Volwassenen die willen luisteren naar hun verhaal, die uitstralen ‘van mij hoef je niets’. Waar ze kunnen leren van hun levenswijsheid. Maar is onze generatie zelf nog vol vuur of zijn we het kwijtgeraakt? Het moet een bewuste keuze zijn om tijd en aandacht in te ruimen voor de komende generatie.

Kasper van Helden