LET OP: Voor een juiste werking van deze website dient u JavaScript in te schakelen voor deze browser.
Website opnieuw laden

CGJO - Christelijke Gereformeerde Jeugdwerk Organisatie -

`Je bent zelf een deel van de verhoring van je gebed`

Een van de meest gestelde vragen door jongeren als het over gebed gaat is: heeft bidden zin? En waarom vinden we bidden soms zo lastig? Jeugdwerkadviseur Elise ging in gesprek met Ron van der Spoel over de kracht van ’het geheime wapen van een christen’.

Wie ben je? Wat voor werk doe je?
“Ik ben Ron van der Spoel en ik ben predikant binnen de PKN. Al bijna 25 jaar. Ik heb 3 gemeenten gediend, de laatste in Amersfoort. Nu leid ik namens Open Doors pastors op in landen waar veel geloofsvervolging is. Om meteen een lijntje naar bidden te leggen: vooral daar ontdekte ik de enorme kracht van gebed. In de westerse landen bidden we veel minder hartstochtelijk en vurig. Het is een goede gewoonte maar minder bewogen. 
"...Als alleen de dominee hardop bid is er een gesloten geloofscultuur..."

De mensen in die landen zijn tot geloof gekomen vanuit de islam en hebben een intens verlangen dat anderen ook Jezus leren kennen. Zij hebben zelf mee gemaakt wat het verschil is en willen zo ontzettend graag dat iedereen Hem leert kennen. Want God verhoort gebeden. Dat hebben ze aan den lijve ondervonden. Sommigen zijn zelfs tot geloof gekomen doordat ze Jezus in een droom zagen. Wij bidden ook, maar eigenlijk houden we er nauwelijks rekening mee dat God het ook echt gaat doen. Dat kunnen wij echt leren in ons gebedsleven. Hierdoor kwam ik ook in aanraking met de IZB. Ze vroegen aan mij: ‘Zou jij namens ons de mensen in de kerken in Nederland meer over gebed willen leren?’ Daar ben ik nu mee bezig. Dit is ontstaan door mijn werk in de vervolgde kerk.” 

Waarom bidden?
“Ik kom er steeds weer achter dat bidden de grote kracht is van een christen. Het is ons geheime wapen! In de vervolgde kerk is de kracht van het gebed zichtbaar aan het werk. Hier denken we, en daar betrap ik mezelf vaak ook op, dat we het zelf wel kunnen. Dat we toch minder vertrouwen hebben dat God het ook laat zien. We bidden, we vragen om een zegen, maar we gaan vervolgens zelf hard aan het werk. Maar bidden is het werk! Dat is het belangrijkste wat je kunt doen. Bidden is met God aan het werk. Niet bidt en werk, maar bid en ga ontvangen. Wij gaan vaak hard aan het werk en o ja, dan we kunnen ook nog bidden.”

In vrijwel elk artikel of interview zeg je dat het zo belangrijk is om te bidden voor je stad of dorp. Waarom is dat zo?
“Omdat ik denk dat het de christelijke taak is van de kerk om te bidden. Wij zijn vaak met woorden bezig: Praten en preken. Maar de priesterlijke taak is bidden en zegenen. Ik denk dat God ons op een plek zet. Dan moet je ook kijken hoe kun je voor mensen om je heen tot zegen zijn. Dat kan je zijn door te bidden en het goede voor ze te doen. Die priesterlijke taak vind je in Jeremia 29 vers 7: ‘Bid tot de HEER voor de stad waarheen ik jullie weggevoerd heb en zet je in voor haar bloei, want de bloei van de stad is ook jullie bloei.’

Als God je leven leidt (en dat geloven we als christenen) dan kun je bidden en aan de slag gaan.  Bidden én doen op de plek waar je woont. Bidden voor iedereen maar vooral voor je buren en je wijk. Door praten met de wijkagent, een arts, social werkers etc. kun je concreet bidden voor dingen die spelen in je buurt, wijk of dorp. Als gemeente en vooral ook als gezin kun je dit doen. Je woont niet voor niets op de plek waar je woont. Dat is geen toeval. Dat is iets wat ik echt geloof en wat ik in de praktijk breng. God riep mij om naar Maastricht te gaan. Wat kan ik dan doen in Maastricht? Wat wil God daar doen en hoe wil hij mij daarbij inschakelen? En dan moet je ook bereid zijn om verantwoording te nemen. Mijn ervaring is dat in veel gevallen je zelf een deel bent van de verhoring van het gebed. Dat is het risico als je gaat bidden. Toen ik aan de slag ging in Amersfoort en ging bidden voor de stad werd ik gevraagd voor de gemeenteraad. Al biddend voor de stad moest ik daarin. Dat was niet de bedoeling, maar ik moest wel gaan. Ik moest de gevolgen van het bidden onder ogen zien en bereid zijn om dan ook aan de slag te gaan.” 

In het werk bij de CGJO of in het jeugdwerk kom ik vaak tegen dat mensen het lastig vinden om te bidden. Waarom hebben we vaak zo veel moeite met bidden?
“Ik denk dat dat te maken heeft met een cultuur die ervan uit gaat dat bidden tot de machtige God iets heel erg hoog en verhevens is in plaats van spreken met je hemelse papa. Dan wordt het een ander verhaal. Daarbij moet je een gevoel van veiligheid ervaren in de gemeente. Je moet het durven om je hart te uiten naar God want anderen luisteren mee en dan moet je die mensen wel vertrouwen. Als alleen de dominee hardop bid is er een gesloten geloofscultuur. Met bidden ga je praten op hartsniveau. Als mensen dat niet durven is dat een signaal dat er geen openheid is. Mensen hebben soms ook het idee dat het netjes moet zijn. Formeel. Ik zou zeggen: probeer maar open en eerlijk te bidden. Kwetsbaar. Dat begint in gezinnen. Hoe bid je met elkaar aan tafel? Doe het niet keurig, maar spreek vanuit je hart. Ontmoet je hemelse vader. Bid als een kind en leer kinderen bidden!” 
"...Als het niet lukt om te bidden vind je het niet belangrijk..."

Ik hoor veel mensen worstelen met tijd in ruimen voor gebed. Wat zou ons drukke mensen hierin kunnen helpen?
“Dat is puur een keuze! Als echtpaar moet je toch ook tijd voor elkaar inruimen? Bij God werkt dat net zo. Daarnaast is het een kwestie van prioriteiten stellen. Waarom kunnen we wel naar een kerkdienst? Waarom hebben we wel tijd voor een maaltijd? Waarom ruimen we zoveel tijd in voor ons werk? En waarom dan niet voor gebed? Als het niet lukt om te bidden vind je het niet belangrijk. Als je gebed niet plant dan gebeurt het niet. Plan er gestructureerd tijd voor. Als echtpaar is ook het goed om tijd voor elkaar in te plannen. Uit eten gaan, samen wandelen. Niet alleen de oppervlakkige gesprekjes. Je moet elkaar af en toe goed in de ogen kijken. En zo is dat ook in het geloof. Je moet God in de ogen kunnen kijken. Je moet het belangrijk vinden. Het is een bewuste keuze waar je zelf verantwoordelijk voor bent.”

We hadden het net al over dat mensen bidden soms lastig vinden. Dat merk ik bij jongeren dat ze bidden in een groep lastig vinden. Hoe zou dat komen? Hoe kun je ervoor zorgen dat jongeren dit wel gaan durven?
“In een groep bidden past niet bij ieder karakter. Introverte mensen vinden bidden in een groep vervelend. Dwing mensen niet. Je kunt vragen: Wie vindt het fijn om te bidden? Verzamel dan de gebedspunten en iemand kan bidden voor de hele groep. Niet iedereen kan dit en hoeft dit te kunnen. Dat past niet bij ieder karakter en dat is geen enkel probleem. Zoek naar manieren zodat je wel met elkaar kan bidden. Het kan te maken hebben met de geloofscultuur maar het kan dus ook te maken hebben met je karakter. Je kunt de spanning weghalen door dat te benadrukken. Groepsbidden wordt vaak als het ultieme bidden gezien maar dat is niet het enige. Dat kan ook zeker in kleine groepjes of in je eentje. Voor God maakt dat niet uit.”

Wat als een gebed niet verhoord wordt? Hoe moet je daar mee omgaan?
“Breng je gebed bij God. Niet ophouden met vragen als het niet verhoord wordt. Blijf vragen! Wij stoppen veel te snel met bidden. Je vraag is bij God, maar blijf aandringen tot er iets duidelijk wordt. God gaat er iets mee doen, dat belooft hij. Hij luistert en Hij beslist. Maar Hij wil wel dat je blijft bidden. Ik zou zelfs willen zeggen: Hij wil dat je onbeschaamd blijft aandringen.”