LET OP: Voor een juiste werking van deze website dient u JavaScript in te schakelen voor deze browser.
Website opnieuw laden

CGJO - Christelijke Gereformeerde Jeugdwerk Organisatie -

Sjoemelen?

Hoe ga je ermee om als ouders zich schuldig voelen, omdat hun kind de kerk heeft verlaten,” vraagt een van de aanwezigen op een toerustingsavond voor wijkteams.

Hij vervolgd: “Ik kom regelmatig ouders tegen die zich tekort voelen schieten of zich afvragen:'Heb ik wat verkeerd gedaan?’ Hoe ga je hier nu wijs mee om?”

Deze vraag hakt er wel in. Hoe reageer je hierop?

Allereerst: een schuldgevoel is iets anders dan schuldig zijn. Hoe ouder het kind wordt hoe meer ‘medeopvoeders’ er zijn. Denk bijvoorbeeld aan de invloed van vrienden en media. Daarom mogen we met pedagoog Wim ter Horst aan de ouders vragen: ‘Heb je gesjoemeld met je liefde? Heb je van je kind gehouden?’ Alle opvoeders maken fouten, maar het belangrijkste is dat we van onze kinderen gehouden hebben. Als dat het geval is dan hoeven we ons niet schuldig te voelen.

En als ouders echt fouten hebben gemaakt? Dan is het goed dat ouders dit benoemen richting hun kinderen. En wanneer ze hun fouten en zonden aan jou vertellen, mag je hun ook vertellen dat er bij God genade en vergeving is.

Wanneer kinderen een andere weg gaan dan je als ouders gehoopt had, is het juist van belang dat je als ouder je liefde voor je kind(eren) blijft uiten. Ouderliefde mag onvoorwaardelijk zijn, dus ook als ze God en het geloof de rug toekeren. Helaas zijn er kinderen die zich afvragen of hun vader of moeder nog evenveel van hen houdt dan de broer of zus die nog wel trouw naar de kerk gaat. Het helpt deze (volwassen) kinderen wanneer ouders duidelijkheid scheppen. Dat ze laten merken dat, al hebben ze verdriet over de keuzes van hun kind, ze nog steeds zielsveel van hen houden. Hierin mogen we als ouders lijken op onze hemelse Vader.

Onderweg naar huis mijmer ik nog eens wat na. Hou ik onvoorwaardelijk van m’n kinderen? Zouden ze dat ook zo ervaren? Hoe zou ik het vinden als een van mijn kinderen God de rug toekeert? Zou ik dan nog steeds evenveel van ze houden? Ik neem me voor het morgenavond bij het naar bed brengen gewoon eens hardop te zeggen: “wat er ook gebeurt en wat je ook doet ik zal altijd van je blijven houden. Dat beloof ik.” Stilletjes bid ik achter het stuur: “God geef me Uw liefde in mijn hart om dat ook waar te maken.”